Adam Kadmon

From TSL Encyclopedia
Revision as of 13:48, 2 April 2026 by Hbraga (talk | contribs)
Other languages:
Adam Kadmon, úr kabbala, eftir Isaac Myer (1888)

Í kabbala er hin guðlega frumgerð manns og konu þekkt sem Adam Kadmon, sem bókstaflega þýðir „frummaðurinn“ (eða hinn upprunalegi maður). Hann er hin upprunalega frumgerð mannsins — hin fullkomna hugmynd um manninn, sá fyrsti sem var skapaður og fyrirmynd alls mannkyns framtíðarinnar. Hann er hinn andlegi maður, hinn himneski maður, sem geymir í fullkominni mynd alla guðlega eiginleika.

Sumir kabbalistar kenna að þegar sefirot-ljóshnettirnir spruttu fram úr Ein Sof, hafi þeir fyrst tekið á sig mynd Adams Kadmons. Kabbalistar lýsa honum sem „hinni huldu mynd guðdómsins sjálfs.“[1] Adam Kadmon er tvíkynja (androgynous); í honum er karl- og kveneðlið í fullkomnu samræmi og jafnvægi.

Kabbalistar sýna Adam Kadmon yfirleitt þannig að við horfum á bakið á honum. Þetta byggir á kafla í Annarri Mósebók þar sem Móse biður Guð um að sýna sér dýrð sína, en DROTTINN birtir Móse aðeins bakið á sér og segir: „Andlit mitt getur þú eigi séð, því að enginn maður fær séð mig og haldið lífi.... Þá skalt þú fá að sjá á bak mér, en auglit mitt má enginn sjá.“[2]

Adam og Adam Kadmon

Adam í aldingarðinum Eden var mannfræðileg hliðstæða Adams Kadmons. Áður en hann syndgaði var líkami Adams andlegur og ljósvakakenndur (e. ethereal). Eftir að hann féll frá hinu guðdómlega ástandi sínu í Eden, tók Adam á sig efnislegan líkama. En Adam Kadmon steig aldrei niður fyrir svið hinnar himnesku fullkomnunar.

Ég trúi því að Adam Kadmon hafi verið hin upprunalega mynd og líking Guðs sem við vorum sköpuð í, og að líkami hans sé forsniðið (e. blueprint) fyrir líkama allra sona og dætra Guðs. Við höfum vikið frá því forsniði og spillt líkömum okkar með neikvæðum hugsunum, tilfinningum, orðum og verkum. En hið upprunalega mót (e. matrix) fullkomnunarinnar, hin guðlega mynd og líking, er þar enn, innsigluð í okkar æðra sjálfi.

Kabbalistar segja að við getum snúið aftur til þeirrar guðlegu myndar. Daniel Matt skrifar:

„Samkvæmt Fyrstu Mósebók 1:27 er manneskjan sköpuð eftir mynd Guðs. Sefirot eru hin guðlega frumgerð þeirrar myndar. Sem hinn frumlægi Adam (Adam Kadmon) eru þeir hin goðsögulega fyrirmynd manneskjunnar, okkar fumspekilega eðli. Mannkynið hefur glatað þessu eðli, en ef maður hreinsar sjálfan sig, getur hann tengst sefirot á ný og orðið ílát fyrir þá. Þessu náðu ættfeðurnir og, í enn ríkara mæli, Móse.“ [3]

Til frekari upplýsinga

Elizabeth Clare Prophet, Kabbalah: Key to Your Inner Power.

Heimildir

Pearls of Wisdom, 37. bindi, nr. 40.

Elizabeth Clare Prophet, Kabbalah: Key to Your Inner Power, pp. 73, 75–76.

Samantekt og skýringar Goggle Gemini gervigreindarinnar á þessari grein:

Adam Kadmon (Hinn guðlegi frummaður): Dregið úr gyðinglegri dulspeki (kabbala). Hann táknar hina fullkomnu frumgerð eða mannsins eins og hann var skapaður af Guði. Hann geymir í sér alla guðlega eiginleika í algjöru jafnvægi, þar með talið jafnvægi á milli karl- og kvenorku (Alpha og Omega). Adam Kadmon er hið andlega sjálf sem „fallaði“ aldrei, heldur dvelur ávallt í himneskri fullkomnun.

Sefirot (Hinir guðlegu ljóshnettir): Tíu birtingarmyndir eða eigindir Guðs (t.d. víska, kærleikur, máttur) sem streyma frá hinni óendanlegu uppsprettu (Ein Sof). Þessir hnettir mynda „Lífsins tré“ og samsvara orkustöðvum (chakra) í manninum og litunum í orsakalíkama okkar. Með því að hreinsa okkar eigin orku verðum við „ílát“ fyrir þessa guðlegu krafta.

Leiðin til baka (Tikkun/Endurreisn): Þótt mannkynið hafi vikið frá hinu guðlega forsniði, er það ekki glatað. Með því að hreinsa vitundina (t.d. með notkun fjólubláa logans og boðorða/mantra) getur sálirnar tengst sefirot á ný. Takmarkið er að endurspegla Adam Kadmon á jörðinni, líkt og spámenn og meistarar á borð við Móse gerðu.

  1. Gershom G. Scholem, On the Mystical Shape of the Godhead: Basic Concepts in the Kabbalah (New York: Schocken Books, 1991), p. 39.
  2. Exod. 33:22, 30.
  3. Daniel Chanan Matt, trans., Zohar: The Book of Enlightenment (Ramsey, NJ: Paulist Press, 1983), p. 34.